අපේ ලොකු පුතා, “ලොක්කා”, කුඩා කල සිටම සුවිශේෂී චරිතයකි. ඉගෙනීමට මෙන්ම බාහිර වැඩවලටද ඔහු එකසේ දක්ෂ විය. ඔහුගේ මවට අවශ්ය වූයේ ඔහු ඇය මෙන් වෛද්යවරයකු වනු දැකීමට වුවත්, දෛවය සතු වූයේ වෙනස්ම සැලසුමකි. අද ඔහු දන්ත වෛද්යවරයෙකි; නමුත් සායනික කටයුතුවලට වඩා ඔහු ප්රිය කළේ අලුත් මාවත් සොයා යාමටය. කීර්තිමත් “චෙව්නිං” ශිෂ්යත්වය දිනාගත් ඔහු ලන්ඩන් ආර්ථික විද්යා පාසලට (LSE) පිටත්ව ගියේය. ඔහුගේ බිරිඳ නිම්නාද දන්ත වෛද්ය කථිකාචාර්යවරියක ලෙස බ්රිස්ටල් සරසවියේ පුහුණුවකට වරම් ලැබුවාය. ඔවුන්ගේ ගමන නොපෙනෙන බලවේගයකින් මෙහෙයවන්නාක් මෙන් මට දැනුණි.
නොවැම්බර් මස අවසන් වීමට පෙර පිළිමතලාවේ ඔවුන් පදිංචිව සිටි කුලී නිවස භාර දිය යුතුව තිබුණි. නැතහොත් අත්තිකාරම් මුදලින් මසක කුලිය කැපෙනු ඇත. ඔවුන්ගේ බඩු බාහිරාදිය පේරාදෙණියේ නව නිල නිවසට ප්රවාහනය කිරීමට සිටි එකම නිරෝගී පුද්ගලයා මමයි. ලොක්කා මට කිසිවිටෙක අණ කරන්නේ නැත; ඔහු සැමවිටම ඉල්ලීමක් කරන්නේ ඉතා ආචාරශීලීවය. මගේ දෑතින්ම එය ඉටු කරදී ඔහුගේ මුදල් ඉතිරි කර දීමට මා තීරණය කළේ ඒ ගුණය නිසාමය.
එහෙත් මගේ හිතේ එක් පුංචි දුකක් තිබුණි. අපේ පුංචි මිනිබිරිය, අසේලි, නිවසේ බිත්තියක ලස්සන පැස්ටල් සිතුවමක් ඇඳ තිබුණාය. මගේ දරුවන් කුඩා කල ඇඳි මෙවැනි සිතුවම් දශක ගණනාවක් තිස්සේ මම මොණරාගල සහ රදාවන නිල නිවාසවල සුරැකිව තබා ගත්තෙමි. නමුත් ලොව කිසිවක් සදාකාලික නැත. ඇගේ ඒ සුන්දර සිතුවම මකා දැමීමට සුදු හුණු බාල්දියක් ද රැගෙන මම නොවැම්බර් 27 වනදා ගමනට සූදානම් වූවෙමි.
කාලගුණය අපට එරෙහි විය. දැඩි වර්ෂාව, සුළි සුළං අනතුරු ඇඟවීම් මැද ගමන කල් දමන ලෙස බොහෝ දෙනා උපදෙස් දුන්හ. නමුත් කාලය මට සතුරෙකු විය. පසුදා අලුයම කුඩයක් සහ ජංගම දුරකථනයක් පමණක් රැගෙන මම සහ රාසු නිවසින් පිටත් වූවෙමු.
පිළිමතලාවට යන විටත් නොකඩවා වැසි වැටෙමින් තිබුණි. පොත්පත්, සෙල්ලම් බඩු, ඇඳුම් පැළඳුම් සහ ගෘහ භාණ්ඩ අපි අසුරා අවසන් කළෙමු. විදුලිය විසන්ධි වී තිබූ අතර නගරයම අඩපණව තිබුණි. ගංගා පිටාර ගොස් මාර්ග අවහිර වී ඇති බව අපට ආරංචි විය. පේරාදෙණිය දෙසට පයින්ම ගිය මට කුඩා කඩයකින් බත් පාර්සල් දෙකක් සොයාගත හැකි විය. අවසානයේ ලොරි රථ රියදුරා මා සොයා පැමිණියේ දෛවෝපගත ලෙසය. විශ්වාසය පරීක්ෂාවට ලක්වන මොහොතේම උපකාරය ද පැමිණෙයි.
සවස වන විට සියලු වැඩ අවසන් කළද, මහනුවරින් පිටවීමට තිබූ සියලු මාර්ග වසා දමා තිබුණි. අප කුරුණෑගල හරහා කොළඹ බලා යන බසයකට ගොඩ වූයේ වෙනත් විකල්පයක් නොතිබූ බැවිනි. ගලගෙදර ප්රදේශයේදී මහා ගසක් කඩා වැටීමෙන් මාර්ගය අවහිර විය. එදින රාත්රිය අපට ගත කිරීමට සිදු වූයේ බසය තුළය. එළියේ මහා වැස්ස සහ සුළඟ දෛවය සමඟ තර්ක කරන්නාක් මෙන් මට දැනුණි.
රාත්රියේදී රාසුගේ ජංගම දුරකථනය ජලයට වැටී අස්ථානගත විය. ඔහු දරුවෙකු මෙන් හැඬුවේය. ජීවිතය එදින රාත්රියේ අපට මීට වඩා විශාල පාඩම් කියා දෙන්නට සූදානම් වන බව මම දැන සිටියෙමි.
පසුදා උදෑසන මග දෙපස දර්ශනය වූයේ බිහිසුණු දසුනකි. මඩ, ගල් සහ ගස්වලින් පාරවල් වැසී තිබුණි. නිවාස ඉරිතලා ගොස් තිබුණි. එහෙත් මිනිස්කම මියගොස් නොතිබුණි. පාරේ පයින් ගිය විදේශිකයන්ට උදව් කිරීමටත්, ට්රැක්ටර් මගින් ප්රවාහනය සලසා දීමටත් අපට හැකි විය. රුපියල් 3000ක් ගෙවා ත්රිරෝද රථයකින් අපි නැවත මහනුවරට ආවෙමු.
තෙතබරිතව සිටි අපට ඇඳුම් මිලදී ගැනීමට මුස්ලිම් ජාතික වෙළඳ මහතෙකු තම කඩය විවෘත කර දුන්නේය. ඔහු මුදල් ගැනීම ප්රතික්ෂේප කළේ, “මෙය අල්ලාහ් දෙවියන් පිනක් කර ගැනීමට දුන් අවස්ථාවක්” බව පවසමිනි. එහෙත් මම හොර රහසේම ඔහුගේ පොත් අතර මුදල් තබා ආවෙමි.
අස්ගිරි විහාරයේදී අපට උණුසුම් කොත්තමල්ලි කෝප්පයකින් සංග්රහ ලැබුණි. විපතට පත් බොහෝ දෙනෙක් එහි සිටියද, අප වෙනුවෙන් සුඛෝපභෝගී කාමරයක් වෙන් කිරීමට හිමිවරු කටයුතු කළහ. විදුලිය නොමැති වූ ඒ අඳුරු ශාලාවේ මා රැගෙන ආ ඉටිපන්දම් දැල්වූ විට, බොහෝ දෙනෙකුගේ මුහුණේ බිය පහව ගියේය. මාලිගාවෙන් ලැබුණු රාත්රී ආහාරය සැමට ප්රමාණවත් විය.
ඒ දුෂ්කර මොහොතේ මාතලේ තරුණ හිමි නමකගෙන් ලැබුණු පවර් බෑන්ක් එකක් නිසා මගේ දුරකථනය පණ ගැන්වුණි. නිවසේ සිටි මගේ “ආපදා කළමනාකරණ කමිටුව” (බිරිඳ සහ මෙවන්) නොකඩවා අප ගැන සොයා බලමින් අවශ්ය සම්බන්ධීකරණයන් සිදු කළහ. මට උදව් කළ තරුණ හිමියන්ගේ පියා මගේ පැරණි පාසල් මිතුරෙකු බව දැනගැනීම තවත් ආශ්චර්යයකි. මෙල්බර්න්හි සිටින මගේ පුතාද ඒ මොහොතේ මගේ ගිණුමට මුදල් එවා තිබුණි. යසසිගේ දෙමාපියන් අපට අස්ගිරියේ නවාතැන් පහසුකම් සලසා දීමට මහත් වෙහෙසක් ගෙන තිබුණි.
දින දෙකකට පසු විදුලිය ලැබුණි. අප එතැනින් පිටත්ව එන විට එහි සිටි සිසුන් මට “ආලෝක සර්” යැයි සුහදව අමතනු ලැබුවේ මා දැල්වූ ඉටිපන්දම් සිහි කරමිනි.
ජීවිතය ගලා යන්නේ වැස්ස සහ සෙවණ, අහිමි වීම් සහ කරුණාව අතරය. අපි සිතුවම් මකා දමමු, දුරකථන නැති කර ගනිමු, බස් රථවල නිදා ගනිමු—නමුත් ඒ හරහා නොමියෙන මතකයන්, ඇදහිල්ල සහ මිනිස් උණුසුම ලබා ගනිමු.
අවසානයේ ඉතිරි වන්නේ මිනිස්කම පමණි.
Stories of Kodi 
Leave a comment